LİSELİ KIZ     
 
Benim de bir zamanlar sevdiğim vardı 
Beyaz dantel yakalı liseli bir kız. 
Bağlarda, bahçelerde, yaylalarda yeşeren 
Al karanfiller gibiydi aşkımız... 
 
Gülünce içimde rengârenk güzel, 
Güller açılırdı iri. 
Hani bilirsiniz ya yıldızsız siyah 
Geceler gibiydi gözleri. 
 
Bir mermer çeşmeden akan su gibi, 
Geçip gidiyordu günlerimiz. 
Biz bize yaşıyorduk kendi kaderimizi 
Bütün yaratıklardan habersiz. 
Ve yuvada bekleşen sabırsız, küçük 
Serçeler gibiydik ikimiz. 
 
Gözleri konuşurdu susunca, mahzun: 
'Seni seviyorum' derdi. 
Sevdadan, gurbetten, hasretten yana 
Sıcak türküler söylerdi... 
 
Üstelik bir ceylan gibi sebepsiz 
Ürkek halleri vardı. 
Ayrılık deyince oturup sessiz 
Çocuklar gibi ağlardı. 
 
Bilmiyorum simdi kaç yıl, kaç mevsim 
İçli mektuplar yazdık. 
Bazen yan yana yürür, beraber otururduk 
Ama konuşamazdık. 
 
Ben görmedim şimdi öyle diyorlar 
Büyümüş artık liseli kız, gelin olmuş... 
Unuttum her şeyi diyormuş 
Ve her gece rüyâsını nur topu kadar güzel 
sarışın çocukları süslüyormuş. 
 
Görsem çocularını şimdi diyorum 
Bakamam yüzlerine çaresiz 
Bana bakar çocuklar sessiz. 
Çocukları gözlerinden tanırım 
Biliyorum, hiç birşey bilmezler ama 
Bakamam, utanırım