TÜRKİSTANIM UNUTULDUN SANMA SAKIN!
 
Tiyan-Şan, Kadir-Gan ufuklarından 
Dinlediğim ozanlarla.... 
Binlerce yıldanberi söylenen destanlarla 
Yine Türkistan'ı andım 
 
Öz yurdumu çarmıha germişler kırk yerinden 
Unutmam bin yıl geçse acısının üzerinden 
Vurulan bir ceylana yanar gibi derinden 
Ulu Türkistan'a yandım. 
 
Geldi kuruldu gönlüme, Ahmed Yesevi Pirimiz 
Osman Batur'a kadar, anlattı birer birer... 
Ben de, bütün Horasan Erleri'yle beraber 
Yeni baştan Türkistan'a inandım. 
 
Rüzgar savrularak sessiz sedasız 
Irmaklarla akarak... 
Uçup giden güzelim kırlangıçlara bakarak 
Türkistan'ı hür sandım. 
 
Görmeden, göstermeden Taşkent'i, Buhara'yı 
Urumçi'ye varmadan atsız-pusatsız... 
Bir başıma yorgun-argın, kolsuz-kanatsız 
Türkistan'a dost gönüller kazandım. 
 
Tanrım, birgün acaba diyebilecek miyim; 
-Vuslatın yüzüme nakışladığı nurla- 
Bir komşu bahçesine uzanır gibi huzurla 
Türkistan'ın toprağına uzandım.